Η κωπηλασία είναι από τα αθλήματα που απαιτούν δύναμη, αντοχή, ομαδικό πνεύμα και πειθαρχία. Η χάλκινη Ολυμπιονίκης Μιλένα Κοντού , μας μίλησε για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά, το παγκόσμιο πρωτάθλημα αλλά και πως έφτασε από την πρόκριση για τους ολυμπιακούς αγώνες στο μεγαλύτερο όνειρο της…το μετάλλιο.
Η Ελληνίδα αθλήτρια αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της της Σαγκάης κατέκτησε την 4η θέση στον τελικό Β του σκίφ ελαφρών βαρών
Το Παγκόσμιο δεν πήγε όπως θα ήθελα αν και είχα κάνει πολύ καλή προετοιμασία και αυτό φάνηκε και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που αγωνίστηκα πριν το παγκόσμιο και έφερα ένα χρυσό μετάλλιο. Στο παγκόσμιο πήγαν αρκετά πράγματα στραβά, υπήρχαν αρκετοί εξωτερικοί παράγοντες που επηρέασαν πάρα πολύ την απόδοση μου, τους οποίους δεν μπορούσα να τους διαχειριστώ. Δεν είμαι άτομο που λεω δικαιολογίες για τα αποτελέσματα , έπρεπε να αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση . Προφανώς αυτό δεν ήταν το ιδανικό αποτέλεσμα. Κατά την άποψη μου, με βάση τους χρόνους μου μπορούσα να φτάσω πολύ πιο ψηλά, τώρα πρέπει να δουλέψω για να φέρω κάτι καλύτερο.
Ο τραυματισμός που δεν την εμπόδισε να συνεχίσει
Πριν τον Ιανουάριο τραυματίστηκα και είχα θέμα στον μηνίσκο. Ο τραυματισμός μου δεν ήταν αυτός που με επηρέασε αλλά δεν είχα χρόνο και δεν μπορούσα να μείνω εκτός προπόνησης για να το χειρουργήσω. Έκανα υπομονή μέχρι το τέλος της σεζόν για να το φτιάξω. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μείνει εκτός προπόνησης.
Η αποτυχία πριν την επιτυχία
Η Μιλένα Κοντού με την συναθλήτρια της προσπάθησαν να πάρουν την απευθείας πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά δεν τα κατάφεραν. Λίγους μήνες μετά στην Λουκέρνη της Ελβετίας, είχαν μια τελευταία ευκαιρία για τα δύο μοναδικά εισιτήρια που είχαν απομείνει για το Παρίσι, και τα κατάφεραν…πήραν την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Ο δρόμος για τους ολυμπιακούς αγώνες
Πηγαίνοντας στους Ολυμπιακούς είχαμε μόνο δυο μήνες προετοιμασίας ,ένιωθα ότι ζω το όνειρο μου και δεν είχα καμία πίεση. Είχα τεράστιο κίνητρο και μεγάλο ενθουσιασμό κάθε ήμερα στην προπόνηση μέχρι να φύγουμε για Παρίσι. Από τον ενθουσιασμό της πρόκρισης φθάσαμε πολύ γρήγορα στον ενθουσιασμό της ολυμπιάδας. Γνωρίζαμε ότι πηγαίναμε πολύ γρήγορα, στις προπονήσεις, φέρναμε χρόνους κοντά στα παγκόσμια ρεκόρ οπότε ξέραμε ότι στους Ολυμπιακούς θα είμαστε ένα γρήγορο και ανταγωνιστικό πλήρωμα αλλά στην κωπηλασία υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορεί να σε επηρεάσουν. Το μόνο που ξέραμε ήταν ότι θέλαμε να το ζήσουμε γιατί ήταν κάτι που θα ζούσαμε μόνο μια φορά στην ζωή μας.
Το μεγάλο όνειρο
Η Ζωή Φίτσιου και η Μιλένα Κοντού αναδείχτηκαν «χάλκινες» Ολυμπιονίκες αγώνισμα, ελαφρών βαρών γυναικών. Στην πρώτη συμμετοχή τους σε Ολυμπιακούς Αγώνες, και το 6o Ολυμπιακό μετάλλιο στην ελληνική κωπηλασία.
Θεωρώ ότι η καλύτερη στιγμή στη καριέρα μου δεν ήταν το μετάλλιο, αλλά η πρόκριση.
Η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, ακόμα και από την στιγμή που κερδίσαμε το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες. Όσο παράξενο και να ακούγεται η στιγμή της πρόκρισης ήταν πολύ καθοριστική, σκεφτόμουν η θα πάω τώρα στην Ολυμπιάδα η μπορεί να μην πάω ποτέ . Θα χρειαζόταν να ξανά προσπαθήσω μετά από 4 χρόνια πάλι. Εκείνη την στιγμή εκπλήρωσα το όνειρο μου. Ήταν τόσο μεγάλη η πίεση και το άγχος για αυτή την πρόκριση, είχαμε χάσει την πρώτη ευκαιρία και είχαμε απογοητευτεί τόσο πολύ και μετά από πολύ δουλειά και κόπο, ένα χρόνο αργότερα ήρθε η επιτυχία και εκπληρώθηκε ο μεγαλύτερος μας στόχος.
Στιγμές κοντά στο να τα παρατήσει
Η κωπηλασία είναι ένα πολύ δύσκολο άθλημα, είμαστε 300 ημέρες τον χρόνο στο κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά και αυτό το κάνει πολύ πιο δύσκολο για έναν αθλητή που θέλει να κάνει κωπηλασία και να το ακολουθήσει αυτό για πολλά χρόνια.. Εγώ είμαι ήδη 5 χρόνια στην εθνική και έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι φθάνει, δεν μπορώ άλλο , θέλω να τα παρατήσω. Ειδικά όταν είναι μεγάλη η κούραση και είμαστε μακριά από τους αγώνες. Έλεγα ότι ίσως δεν αξίζει αυτό που κάνω και σκεφτόμουν μήπως πρέπει να πάω να ζήσω την ζωή μου σαν ένας άνθρωπος της ηλικίας μου. Στο τέλος ξεπέρασα τις σκέψεις μου , είχα ένα εσωτερικό κίνητρο και τα κατάφερα..
Έλλειψη στήριξης
Από την πλευρά της ολυμπιακής επιτροπής υπήρχε μια αρκετά καλή στήριξη όχι ως προς τους αθλητές αλλά στις ομοσπονδίες για να έχουμε καλύτερες συνθήκες. Η κωπηλασία τώρα πάει να μπει στο κομμάτι να φτιαχτούν οι εγκαταστάσεις γιατί μέχρι τώρα νομίζω είναι γνωστό ότι από το 2004 που έχει φτιαχτεί το κωπηλατοδρόμιο είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Από την πλευρά του κράτους η στήριξη είναι ελλιπής, υπάρχει στήριξη σε πολύ μικρό κομμάτι, δηλαδή μόνο αν πάρεις ευρωπαϊκό η παγκόσμιο μετάλλιο που είναι κάτι πολύ δύσκολο και είναι ενας πολύ μεγάλος στόχος. Για ένα ηλικιακά πιο μικρό παιδί στις κατηγορίες μέχρι κάτω των 23 ακόμα και να πάρει μετάλλιο δεν του δίνουν κάποιο χρηματικό ποσό , η μια θέση στο δημόσιο.
Βλέπουμε πλέον ότι στην Ελλάδα και όχι μόνο στην κωπηλασία, από τις ομάδες έφηβων νεανίδων μέχρι την μετάβαση στην κατηγορία αντρών- γυναικών πολλοί σταματάνε γιατί ο αθλητισμός δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα.
Οι επόμενοι στόχοι
Από την ολυμπιάδα και μετά κοιτάω χρόνο με τον χρόνο, αλλά σίγουρα στο πλάνο μου είναι οι Ολυμπιακοί του 2028 στο Λος Άντζελες από κει και πέρα βλέπω κάθε χρονιά ξεχωριστά, θέλω να πάω σε όσα ευρωπαϊκά και παγκόσμια μπορώ και να φέρω τα μετάλλια που μπορώ και αξίζω μέχρι την επόμενη ολυμπιάδα.
Η Μιλένα Κοντού αποδεικνύει πως η επιμονή, η αγάπη για το άθλημα και η σκληρή δουλειά μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για μεγάλα όνειρα. Με την ματιά της στραμμένη στο μέλλον συνεχίζει να γράφει την δική της πορεία στα νερά την ελληνικής και διεθνούς κωπηλασίας.
Επιμέλεια : Καρμέλα Γκαττ
The post Μιλένα Κοντού: «Η καλύτερη στιγμή στη καριέρα μου δεν ήταν το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς, αλλά η πρόκριση» appeared first on www.ertsports.gr.
